2. اثر ضد التهاب:

اثر ضد التهاب این روش در مطالعات بر روی استئومیلیت باکتریال مزمن و حاد و نیز التهابات استریل رومائید و نیز آرتروز(استئو آرتریت) ثابت شده است.

3. اثرات ضد درد:

اثر مگنت در شرایط دردناک التهابی یا تخریبی مثل آرتروز ثابت شده است و همچنین آزمایشات اثر متقابل آن را با آندروفین ها نشان می دهد. مزیت دیگر تأثیر بر سندرمهای دردهای انتشاری مانند سیاتیک است که برای درمان استفاده توأم از مگنتوتراپی و لیزرتراپی توصیه میشود.

4. اتساع عروق (وازودیلاتاسیون) و افزایش خون رسانی و اکسیژن رسانی به بافتها

در این مکانیسم افزایش اکسیژن بافتی تا 200 % در ناحیه پالس دیده شده و شستشوی محصولات متابولیکی از سلول ها ازدیاد پیدا می کند. در واقع این مکانیسم در هر پروسه ای از ترمیم، اساس بهبودی است.

5. اثرات ضد اِدم:

معمولاً بعد از جلسه دوم درمان دیده می شود. اگر منشاء اِدم بدخیمی یا متاستاز به غدد لنفاوی باشد از این روش نمی توان استفاده کرد.

6. اثرات بازسازی بافتی در بافت نرم و بافت عصبی (Neural Regeneration)

7. اثر شل کنندگی در گرفتگی عضلات، با منشاء ستون فقرات و گرفتگی عضلات بعلت تجمع فرآورده های اسیدی ناشی از سوخت و ساز بدن که باعث درد می شود مؤثر است.

در مگنتو تراپی از سه میدان مثبت، منفی و پالسی استفاده می شود.
مگنتوتراپی یک روش درمانی بی خطر و غیر تهاجمی است که مورد منع خاصی ندارد و کنتراندکسیون های آن همان موارد منع فیزیوتراپی است.

در مگنتوتراپی پارامتر های زیر مؤثرند:

• فرکانس امواج
• شدت یا بلندی امواج
• مدت زمان
• جهت امواج

تأثیر مگنت تراپی بر تحریک استخوان سازی و استئوپلاست ها ثابت شده است. میدانهای مغناطیسی پالسی با تغییر پتانسیل غشای سلولی در اوستئوپلاستها باعث تحریک فعالیت آنها می شود. یکی از عوارض مهم در شکستگی استخوان، جوش نخوردن یا (Non Union) می باشد که احتمال آن با افزایش سن زیاد می شود. PMF باعث تسریع پروسۀ جوش خوردن استخوان و افزایش توده استخوانی (Bone Mass) می شود.
از موارد دیگر مگنتوتراپی می توان از کاربرد آن در درمان اوستئوپوروز و یا پوکی استخوان یاد کرد. امواج با فرکانس پائین الکترومگنتیک باعث القاء جریانهای الکتریکی در استخوان شده و تراکم استخوان را افزایش می دهند. همچنین امواج الکترومگنیک اثرات ثانوی دیگری نیز دارد که در حفظ ساختار استخوان بطور غیر مستقیم نقش عمده ای دارند.

از نظر تاريخچه از سال ۱۹۸۵ توسط آنتوني باركر و دانشمند ايراني آقاي دكتر جالينوس به جامعه پزشكي در انگلستان معرفي گرديد.

موارد استفاده درماني rTMS:

۱-سكته مغزي

۲-وزوزگوش

۳-افسردگي

۴-ميگرن

۵-پاركينسون

۶-درد و كاهش درد به دليل ضايعه نخاعي ،قطع عضو،دردهاي عضلاني

۷-اختلالات گفتاري

۹-اختلالات حركتي

نقش rTMS در درمان وزوز گوش:8 درصد جمعیت بالای 40 سال دچار وزوزگوش میشوند. عده کمی از بیماران دچار علل ارگانیک چون آسیب حلزون شنوایی، تومور عصب شنوایی، اختلالات عروق سر و گردن، افزایش فشار داخل مغزی و یا انقباضات مداوم عضلات ظریف این ناحیه بوده و با درمانهای جراحی و غیر جراحی مربوطه مشکل آنها بر طرف میگردد. اما عده کثیری از بیماران هستند که دچار وزوز گوش انتزاعی هستند. حالتی که تنها خود فرد از آن مطلع است و توسط دیگران قابل شنیدن و اندازه گیری نیست. در مورد علل بروز آن نظریه های متفاوتی ارائه شده که قویترین آنها ، افزایش عملکرد سلولهای عصبی مسیر شنوایی در مغز را عامل اصلی بر می شمرد. این نظریه با تکنیکهای پیشرفته تصویربرداری مغزی تایید شده و درمانهای خاصی نیز برای آن تعریف شده است. از درمانهای مرسوم ، استفاده از داروهای آرامبخش ، ضد صرع یا ضد افسردگیهای سه حلقه ای است. این داروها عوارض و ممنوعیتهای خاصی داشته و بکار گیری آنها محدودیتهایی دارد. از سوی دیگر متاسفانه بیماران بسیاری هستند که علی رغم استفاده از این داروها همچنان از وزوز گوش رنج می برند. علاوه بر درمان دارویی که چندان موفق نیست استفاده از دستگاههای تولید کننده صوت با ریتم منظم و مداوم،جهت پوشاندن وزوزگوش، قطع عصب شنوایی به طریق جراحی و درمانهای مکمل به منظور بهبود وضعیت بیماران بکار رفته اند که چندان مفید نبوده اند. بطور کلی هنوز درمان 100% و مشخصی برای وزوزگوش وجود ندارد. نتایج بررسی مغز مبتلایان با تکنیکهای پیشرفته ای چون PET, fMRI, MEG ,MRS درگیری نواحی Temporal و Parietal را بصورت پرکاری سلولهای عصبی و نا منظمی کارکرد این نواحی نشان داده است. یکی از بهترین روشهای تنظیم مجدد و بازگرداندن فعالیت طبیعی آنها استفاده از rTMS می باشد. این تکنیک در 4 سال اخیر جایگاه خاصی در تحقیقات و درمان بیماران مبتلا به وزوز گوش پیدا کرده است و مراکز معتبری در جهان به تحقیق و ارائه این خدمت پرداخته اند. این روش در سال 1985 توسطBarker پایه ریزی شد. او و همکارانش نشان دادند که با استفاده از امواج الکترومغناطیس می توان تحریکات دلخواه و بی خطر در سطح سلولهای عصبی مغز ایجاد کرد. پی گیری این مطالعات و پیشرفت دنیای الکترونیک طی سه دهه گذشته به ایجاد دستگاههای بی خطر و دقیقی در این حیطه گشته است. توانایی محققین و پزشکان منجر به ایجاد کاربردهای تشخیصی و درمانی شناخته شده ای از rTMS گردیده است. در مورد وزوز گوش به جهت پیچیدگی پاتوفیزیولوژی بیماری و محدودیتهای خاص تصویر برداری، تنها چند مرکز در جهان توان تحقیق و ارائه درمان به بیماران را دارند. تحقیقات جدید از توانایی 79درصدی rTMS در بهبود بیماران وزوزگوش انتزاعی( Subjective Tinnitus) خبر می دهد. این مرکز با انتخاب بی خطرترین و کارآمدترین نمونه دستگاههای rTMS به ارائه درمان وزوزگوش به تعداد محدودی از بیماران مبتلا پرداخته است. در تمام مراحل درمان ، بیماران تحت نظارت دقیق برجسته ترین اساتید، متخصصین و محققین طب فیزیکی و گوش و حلق و بینی کشور قرار دارند

درد زانو به علت آرتروز یافته بسیار شایعی در کلینیک های ارتوپدی است. بسیاری از بیماران با استراحت و یا مصرف داروهای ضد التهاب از این درد رهایی می یابند. گاهی اوقات یک تزریق کورتون می تواند در تسکین درد کمک کند، اما این داروها برای همه بی خطر نیستند و دارای عوارض جانبی بالقوه ای می باشند. اگر این نوع درمان های محافظه کارانه جواب نمی دهند و درد شما همچنان ادامه دارد، درمان با پی آر پی PRP (درمان با پلاسمای غنی از پلاکت) ممکن است گزینه درمانی موثر برای شما باشد.

از دیدگاه تاریخی، پی آر پی PRP به طور گسترده ای در دندانپزشکی با موفقیت مورد استفاده قرار گرفته است. با این حال ، استفاده از آن امروز به میزان زیادی در پزشکی ورزشی و شرایط مختلف ارتوپدی افزایش یافته است. برخی از مطالعات انجام شده، کارآیی پی آر پی PRP در تسکین درد مفصل زانوی دچار التهاب را به اثبات رسانده است. در حال حاضر مطالعات زیادی در حال انجام است که در آن تعداد زیادی از بیماران مبتلا به آرتروز زانو وجود دارند، اما پزشکان در حال حاضر همزمان درمان بیماران مبتلا را با روش PRP برای تسکین درد ناشی از آرتروز زانو انجام می دهند.

پی آر پی PRP ، دارای فاکتورهای رشدی به فرم پروتئین است که در روند طبیعی التیام ایفای نقش می کنند. بنابراین تزریق فاکتورهای رشد تغلیظ شده به محل آسیب می تواند منجر به رشد سلول های جدید و بهبود زخم شود.

روش

پیلاتس (Pilates) ، ورزشی است که تمام تمرکز خود را بر روی پیشرفت بدن بر اساس توازن معطوف می کند و این توازن از طریق استحکام ماهیچه ها، انعطاف پذیری و آگاهی لازم به منظور پشتیبانی از حرکات موثر و دلپذیر انجام می شود.

پیلاتس (کنترولوژی) ، عبارت است از ایجاد هماهنگی کامل بین جسم، ذهن و روح.

پیلاتس (Pilates) ، ورزشی است که تمام تمرکز خود را بر روی پیشرفت بدن بر اساس توازن معطوف می کند و این توازن از طریق استحکام ماهیچه ها، انعطاف پذیری و آگاهی لازم به منظور پشتیبانی از حرکات موثر و دلپذیر انجام می شود.

پیلاتس یکی از معروف ترین سیستم های ورزشی در کشور است. به نظر می رسد که همه افراد یا در حال انجام پیلاتس هستند و یا علاقه دارند که برنامه ورزشی پیلاتس را شروع کنند. در حقیقت یکی از بهترین نقاط مثبتی که برای پیلاتس وجود دارد این است که گستره وسیعی از افراد را در بر می گیرد.

مهم ترین فواید این ورزش عبارتند از : قوی تر شدن، بلندتر شدن، لاغر شدن و توانایی بالاتر برای انجام هر کاری به آسانی.

افراد ابتدا با روشی هدفمند، کنترل کامل جسم خود را در دست می گیرند و سپس از راه تکرار کامل حرکات آن به شیوه تدریجی ولی پیشرفت کننده به یک نوع هماهنگی طبیعی دست پیدا می کنند.

کنترولوژی باعث پرورش هماهنگ اجزای بدن می شود، حالت ها و حرکات نادرست بدن را اصلاح می کند، نیروی حیات را به بدن بازمی گرداند و توان ذهنی را افزایش می دهد. انجام این ورزش، پرورش جسمانی را به ایده آل نزدیک می کند.

این ورزش بین مغز و بدن، هارمونی فیزیکی ایجاد کرده و توانایی بدن افراد را در هر سنی بالا می برد.

از آنجا که این ورزش در حالت های ایستاده، نشسته و خوابیده بدون طی مسافت و پرش و جهش انجام می گیرد، آسیب های ناشی از صدمات مفصلی را کاهش می دهد، زیرا حرکات این ورزش با اجرای تنفس عمیق و انقباض های عضلانی انجام می گیرد.

پایه گذار ورزش پیلاتس

پیلاتس روشی از تمرینات ورزشی بود که در سال 1920 توسط ژوزف پیلاتس به وجود آمد.

لازم به ذکر است که این رشته ورزشی از سال 1385 توسط سرکار خانم بهاره عطری وارد ایران شد. ایشان هم اکنون رییس و بنیانگذار انجمن ورزشی پیلاتس است.

قوای بدنی در پیلاتس

زمانی که از طریق پیلاتس ورزش کنید، هسته ماهیچه ها قوی می شود و کارها را به خوبی و آسان تر انجام می دهند. آنها پشت سر هم با ماهیچه های سطحی بالاتنه کار می کنند تا ستون فقرات و حرکت ناشی از آن را هدایت کنند. زمانی که هسته ماهیچه ها را توسعه می دهید، میزان پایداری از کمر به بالا را نیز افزایش می دهید.

لذا پیلاتس برای افرادی که از درد کمر رنج می برند، می تواند مفید باشد. زمانی که ستون فقرات به طور مناسب پایدار باشد، فشار روی کمر از بین می رود و بدن قادر خواهد بود که به طور آزادانه با حرکات موزون، حرکت کند.

اصول مهم در پیلاتس

اصول مهم پیلاتس برای رسیدن به نتیجه مطلوب عبارتند از :

مرکز گرایی، کنترل، جریان داشتن، تمرکز و تنفس.

ورزش پیلاتس همیشه تمامی تکیه خود را بر روی کیفیت گذاشته نه کمیت. شما این موضوع را درخواهید یافت که این ورزش بر عکس ورزش های دیگر، دارای تکرار بیش از حد هر حرکت ورزشی نیست. انجام هر کدام از حرکات به طور کامل و با دقت در این ورزش باعث می شود که نتیجه دلخواهتان را در مدت زمان کوتاه تری به دست آورید.

پیلاتس یک روش منحصر به فرد ورزشی است و تا زمانی که  اصول اولیه آن رعایت شود، متمایز از دیگر ورزش ها خواهد بود.

کسانی در ورزش کردن موفق می شوند که بتوانند هسته ماهیچه هاشان را به کار بیندازند و در پیلاتس این کار صورت می گیرد.

فواید تمرینات پیلاتس

* تقویت سیستم ایمنی بدن

* بالا بردن قوای بدن و آزاد سازی افکار منفی از ذهن و فکر

* کاهش دهنده دردهای مهره ای و کمر

* ایجاد کشیدگی در ظاهر اندام

* به وجود آورنده شکم صاف و کمر باریک

* انعطاف پذیری و ایجاد تعادل

* افزایش تحرک مفاصل

* حجیم کردن فضای ریه و افزایش قابلیت تنفس

* تقویت سیستم قلبی- عروقی

* افزایش دامنه حرکات مفاصل و عضلات

* از بین بردن درصد جراحت و آسیب پذیری

* داشتن خواب بهتر

* کاهش استرس و عصبانیت و خستگی

پیلاتس برای چه کسانی مفید است؟

- برای تمام خانم ها و آقایانی که به تناسب اندام و وضعیت عمومی جسمانی خود علاقه دارند.

- ورزشکاران، به خصوص افرادی که به علت داشتن حرکات یک جانبه صدمه دیده اند.

- افرادی که دارای دردهای پشت مداوم هستند.

- افرادی که پس از یک دوره نقاهت می خواهند، دوباره زندگی پرنشاطی داشته باشند.

- سالخوردگانی که می خواهند زندگی فعالی داشته باشند.

- افرادی که می خواهند از پوکی استخوان جلوگیری کنند.

- افرادی که دچار بیماری های روحی- روانی و خستگی های ناشی از آن هستند.

- افراد چاق و اصولا افرادی که با وزن خود مشکل دارند.

1- کشیدن زانو به طرف سینه

به پشت دراز بکشید. زانوهای خود را خم کنید. کف پاهایتان روی زمین باشد. با استفاده از دو دست، یکی از زانوهای خود را بگیرید و به طرف سینه بیاورید. 15 تا 30 ثانیه در همین حالت بمانید. سپس به حالت اولیه برگردید.

با زانوی دیگر همین حرکت را انجام دهید. بعد به حالت اولیه برگردید. این بار، هر دو زانوی خود را به طرف سینه بکشید.

هر حرکت را 2 تا 3 مرتبه تکرار کنید. صبح و شب، این حرکت را انجام دهید.

2- چرخش پشت

به پشت دراز بکشید. زانوهای خود را خم کنید. کف پاهایتان روی زمین باشد. شانه ها باید ثابت باشند.

زانوهای خمیده خود را به یک طرف بچرخانید. 5 تا 10 ثانیه در همان حالت بمانید. سپس به حالت اولیه برگردید و همین حرکت را در طرف دیگر بدن تکرار کنید.

هر حرکت را 2 تا 3 مرتبه تکرار کنید. صبح و شب، این حرکت را انجام دهید.

3- انعطاف پشت

به پشت دراز بکشید. زانوهای خود را خم کنید. کف پاهایتان روی زمین باشد. کمر خود را قوس دهید و کمی به بالا بکشید. 5 ثانیه در همین حالت بمانید.

بعد، پشت تان را صاف کنید و شکمتان را به داخل بکشید. 5 ثانیه به همین حالت بمانید.

هر روز 5 بار این حرکت را تکرار کنید و به تدریج تا 30 بار در روز برسانید.

4- ورزش پل

به پشت دراز بکشید. زانوهای خود را خم کنید. کف پاهایتان روی زمین باشد. شانه ها و سر، باید آزادانه روی زمین باشد. عضلات شکم و باسن خود را سفت کنید. سپس باسن خود را از زمین بلند کنید و بالا ببرید. در این حالت بمانید و سه بار تنفس عمیق انجام دهید. بعد به حالت اولیه برگردید.

هر روز 5 بار این تمرین را تکرار کنید و به تدریج تا 30 بار در روز برسانید.

5- کشش گربه ای

بر دو دست و زانوها تکیه کنید (حالت چهار دست و پا). به آرامی، پشت و شکم خود را به طرف زمین بیاورید. سپس به آرامی، شکم خود را به طرف بالا ببرید و پشت خود را قوس دهید. بعد به حالت اولیه برگردید.

این تمرین را  تا 5 مرتبه و دو بار در روز انجام دهید.

6- چرخش پشت (به صورت نشسته)

بر روی صندلی بنشینید. پای راست خود را بر روی پای چپ خود بگذارید. آرنج دست چپ را روی زانوی راست خود قرار دهید. بدن خود را به سمت راست بکشید. 10 ثانیه در همین حالت بمانید.

سپس، در جهت مخالف همین حرکت را انجام دهید.

این تمرین را 3 تا 5 مرتبه و دو بار در روز انجام دهید.

7- فشردن شانه ها

بر روی یک صندلی صاف بنشینید و هر دو شانه را با هم به سمت عقب دهید. 5 ثانیه به همین حالت بمانید و سپس شل کنید.

این تمرین را  تا 5 مرتبه و دو بار در روز انجام دهید.

8- روی شکم دراز بکشید. ساعد دست هایتان را روی زمین قرار دهید و سر و سینه خود را از زمین بلند کنید. چند دقیقه در این حالت بمانید، سپس به حالت اولیه برگردید. این ورزش را می توانید هر دو ساعت یکبار انجام دهید.

9- روی شکم دراز بکشید. کف دست ها را روی زمین قرار دهید. دست ها را صاف کنید و بالا تنه را به سمت بالا بکشید و از زمین بلند کنید. بازدم کنید و پایین تنه خود را شل کنید. در این حالت به مدت 1 تا 2 ثانیه بمانید و سپس به حالت اولیه برگردید. این حرکت را 10 بار تکرار کنید.

10- به پشت دراز بکشید. عضلات شکم را تو بدهید. در این حالت نباید فشاری به ریه ها و ارد شود. باید به راحتی نفس بکشید. 5 تا 10 ثانیه در این حالت بمانید. این حرکت را 3 تا 5 بار انجام دهید.

11- بایستید. پاشنه پاها را کمی از زمین بلند کنید. کف دست ها را روی کمر قرار دهید. به آرامی به عقب خم شوید. 2 تا 3 ثانیه در همین حالت بمانید. این حرکت را یک تا 3 بار انجام دهید.

12- به پشت دراز بکشید. پای راست خود را با زانوی خمیده بالا بیاورید و پشت ران خود را با دو دست بگیرید. زانوی پای راست را به طرف چپ ببرید تا جایی که احساس کشش کنید. 10 تا 15 ثانیه در این حالت بمانید و بعد پای خود را به حالت اولیه برگردانید.

این حرکت را بر پای چپ نیز انجام دهید. توجه کنید که در تمام این حرکت، پشت باید چسبیده به زمین باشد.

13- در مقابل دیوار بایستید. پای راست باید 50 سانت پشت پای چپ باشد. پای راست باید صاف و زانوی پای چپ خمیده باشد.

کف دو دست خود را به دیوار فشار دهید. به جلو خم شوید تا کشش را در ساق پای راست خود احساس کنید.

2 تا 6 ثانیه در این حالت بمانید و سپس رها کنید. برای پای دیگر هم این حرکت را انجام دهید. برای هر پا، 5 بار این حرکت را انجام دهید.

14- به پشت دراز بکشید. زانوها خم و کف پاها روی زمین باشد. دست ها موازی بدن و کف دست ها روی زمین باشد. پای چپ را صاف بالا بیاورید تا با بدن شما زاویه 90 درجه بسازد.

در این حالت 5 ثانیه بمانید و درحالی که پای چپ بالا است، پای راست‌تان را بالا بیاورید و 5 ثانیه نیز در این حالت بمانید.

15- بایستید. پای راست خود را روی یک بلندی قرار دهید. بدن خود را به سمت پای راست کمی خم کنید و سعی کنید انگشتان پا را لمس کنید، اما نباید فشار وارد کنید. هرگاه در عضلات عقب ران احساس کشیدگی کردید، این حرکت را متوقف کنید.

16- چهار دست و پا روی زمین قرار بگیرید. عضلات شکم خود را سفت کنید. دست چپ و پای راست خود را بالا ببرید و صاف کنید. 5 ثانیه در این حالت بمانید. سپس به آرامی، به حالت اول برگردید. این بار با دست راست و پای چپ این حرکت را انجام دهید. هر حرکت 10 بار تکرار شود.

17- به یک طرف بدن (مثلا سمت راست بدن) دراز بکشید. پا، باسن و شانه باید در یک راستا باشند.

ساعد دست خود را روی زمین قرار دهید. باسن خود را از زمین بلند کنید. 15 ثانیه به همین صورت بمانید. سپس، به آرامی باسن خود را پایین بیاورید.

به طرف دیگر بدن خود برگردید و این حرکت را تکرار کنید.

آندروفین‌ها در سلول‌های عصبی و دستگاه عصبی مرکزی به عنوان ماده واسطه عصبی و یا تحریک‌کننده‌های عصبی فعالیت می‌کنند.

عواملی که موجب افزایش آندروفین‌ها می‌شوند

1- ورزش

با انجام ورزش‌های شدید، میزان غلظت آندروفین افزایش می‌یابد که این عامل موجب ایجاد نشاط و حالت مطلوب در ورزشکاران رشته‌های استقامتی و به ویژه در دوندگان ماراتون می‌گردد. در حین ورزش، غلظت بتاآندروفین حتی تا 5 برابر افزایش می‌یابد.

2- ارتباط مطلوب با مردم

ارتباط با مردم، تولید اندورفین را افزایش می‌دهد. داشتن رابطه خوب با شخصی دیگر، باعث بهبود اخلاق هر دوی شما می‌شود.

3- نوازش و ماساژ پوست

هر گونه نوازش و ماساژ حتی کرم مالیدن به سطح پوست، باعث تحریکات هورمونی در بدن می‌شود، این تحریکات می‌تواند درد را کاهش دهند، استرس و فشارهای عصبی را خنثی کنند و قدرت یادگیری و مصونیت سیستم ایمنی بدن را افزایش دهند. نوازش‌های خوشایند، آزاد کننده آندروفین است که قدرت سیستم ایمنی بدن را افزایش می‌دهد.

4- فشردن پا

چمباتمه زدن و فشردن پا، تولید طبیعی هورمون جوانی را به شدت زیاد می‌کند.

5- روزه داری

روزه‌داری، از لحاظ معنوی موجبات آرامش روحی را در افراد روزه‌دار فراهم می‌کند. همچنین، به واسطه افزایش اندورفین‌ها که در زمان روزه‌داری سطح آن‌ها در خون بالا می‌رود، شرایط روحی و روانی بهتری برای فرد ایجاد می‌کند. این موضوع موجب آرامش و آسایش خاطر و نیز افزایش سطح هوشیاری و تمرکز در فرد روزه‌دار می‌شود.

روزه‌داری با استراحت دادن به دستگاه گوارش و فرستادن خون کافی به سراسر بدن به ویژه به دستگاه مغزی ـ عصبی و ایجاد فرصت کافی برای فعالیت مناسب و کافی فکری و همچنین عبادات سازنده به سلامت بدن کمک بسیار می‌کند.

6- خنده

شادی و خنده عملکرد سیستم ایمنی بدن را تعالی می‌بخشد، خصوصا تولید سلول‌هایی که به طور طبیعی به حفاظت بدن از بیماری و سرطان کمک می‌کنند.

خنده، آزاد شدن آندورفین را در مغز افزایش می‌دهد. آندروفین، به شما احساس خوب بودن می‌دهد.

مردم شاد، سالم‌تر و طولانی‌تر زندگی می‌کنند. بنابراین مطالب خنده‌دار دلخواهتان را بخوانید، فیلم‌های کمدی مورد نظرتان را ببینید و بخندید.

7- تنفس در هوای پاک

نفس کشیدن صحیح برای از بین بردن مواد سمی و زاید، بسیار مهم می‌باشد. هر انسانی در حدود 30 درصد از مواد سمی بدن خود را از طریق روده‌ها دفع می‌کند، اما بقیه مربوط به دستگاه تنفسی می‌باشد. همچنین از طریق نفس کشیدن، ذهن و فکر باز می‌شود، انرژی افزایش پیدا می‌کند و خلق و خو بهبود پیدا می‌کند.

8- بوهای خوشایند

بوییدن، تاثیر مستقیمی روی بدن و ذهن انسان دارد. وقتی شخص اعصاب بویایی خود را تحریک می‌کند، سیستم لیمبیک مغز خود را فعال می‌سازد که با حافظه و روحیه شخص در ارتباط می‌باشد.

رفع افسردگی به وسیله یاسمن، انبساط خاطر با اکالیپتوس، شادمانی و هوشیاری به وسیله گریپ فروت به دست می آید. روغن این گیاهان را روی شقیقه، گردن یا نقاطی دیگر از بدن خود بمالید.

روشی دیگر این است که این گیاهان را بجوشانید و بخار آن‌ها را با بینی استنشاق کنید.

9- گل ها

گل‌های رنگارنگ تاثیر قدرتمندی روی ذهن دارند. آن‌ها می‌توانند حتی در زمان استرس زیاد، سبب بهبود خلق و خوی بیمار شوند.

10- طب سوزنی

باعث ترشح اندروفین شده و تنفس بیمار منظم‌تر می‌گردد و بیمار احساس گرمی و آرامش می‌کند.

اثرات مفید خندیدن و خوش اخلاقی

* بهبود زخم

بد اخلاقی و رفتار خشونت آمیز، طول مدت بهبود زخم‌ها و کبودشدگی‌ها را افزایش می‌دهد، اما خوش رفتاری و مثبت اندیشی موجب می‌شود که میزان واسطه شیمیایی سایتوکین در بدن افزایش یابد. سایتوکین موجب می‌شود سلول‌هایی که برای ترمیم زخم یا هر نقطه‌ی آسیب دیده از بدن مورد نیاز هستند، سریع‌تر تکثیر شوند، در نتیجه زخم زودتر بهبود می‌یابد.

* طولانی شدن عمر

خوش خلقی، باعث پایین آمدن ضربان قلب و کاسته شدن فشار خون می‌گردد. ترشح هورمون ایمونوگلوبولین، با میزان خندیدن و خوش خلق بودن، ارتباط مستقیم دارد. ایمونوگلوبولین، به مبارزه دستگاه ایمنی بدن با باکتری‌ها و میکروب‌ها کمک کرده و شخص را برای مقابله با بیماری‌ها آماده می‌کند.

* خنک کردن مغز

خنده با ایجاد تغییراتی در راه‌های تنفسی، باعث می‌شود هوای بیشتری در بینی جریان یافته و به سرد شدن مغز کمک کند و هر چه مغز خنک‌تر باشد، شادتر خواهیم بود.

* پیشگری از بیماری‌های قلبی

خنده، نوعی ماساژ قوی برای قلب است. کسانی که دچار حمله قلبی شده‌اند، روزانه با حداقل 30 دقیقه خندیدن می‌توانند احتمال حمله قلبی دوم را تا حد قابل توجهی کاهش دهند.

* تمرکز و یادگیری

پس از خنده احساس آرامش به وجود می‌آید و با خود تمرکز را به همراه می‌آورد. خندیدن، باعث ایجاد آرامش فکری می‌شود و فرایند یادگیری را آسان می‌کند.

استفاده از ليزر در درمان بيماريها تحت عنوان ليزر درماني شناخته مي شود در واقع ليزر استفاده از نور جهت يافته و تقويت شده مي باشد كه خواصيرا براي آن بوجود مي آورد.

بسته به ميزان قدرت ليزر مي توان از ليزر بجاي چاقوي جراحي براي برش استفاده كرد و يا براي تسريع ترميم زخمها آنرا بكار گرفت.

نقش ليزر در درمان درد:

ليزر مي تواند با كاهش التهاب و اثرات ترميمي و نفوذ به بافتهاي ضايعه ديده درد را كاهش دهد .ليزر مي تواند با تحريك نقاط طب سوزني تاثيرات طب سوزني را ايجاد نمايد 

توان ليزر بسته به ميزان انرژي توليد شده و تعداد ديودهاي استفاده شده متغير است.قدرت ليزرهايي كه براي درمان درد استفاده مي شوند از چند ميكرووات تا ۱۵ وات متغير است .تعداد ديودها و توان ليزر بر قيمت دستگاه و تاثير گذاري آن موثر است.لذا ليزرهاي تك ديودي با قدرت چند ميكرووات ارزشي در حدود ۲-۵ ميليون تومان دارد ولي ليزرهاي چند ديودي با قدرت چند وات ارزشي بالاتر از۲۰ ميليو ن دارد كه هر چه قدرت بيشتر مي شود قيمت دستگاه بصورت تساعدي بالا مي رود.

لذا تبليغاتي كه براي استفاده از ليزر در كلينيكها مي شود يكسان نبوده و بسته به نوع ليزر مورد استفاده و تبحر كاربران تاثيرات متفاوتي از ليزر خواهيم ديد.

دانش متخصص و كاربر بر نتيجه درمان بسيار تاثير گذار است.

با استفاده از ليزر مي توان درد هاي ناحيه كمر ديسك كمري آرتروز و دردهاي عضلاني زانو درد ،درد شانه و حتي دردهاي ناشي از صدمات ورزشي را درمان نمود.

مركز طب فيزيكي و توانبخشي تبسم واحد دردهاو مشکلات عضلاني و استخوانی مجهز به انواع ليزرها با كاربران و متخصصين توانمند مي باشد كه با استفاده از علم روز به بيماران كمك مي كنند.

چگونه سر خوردن مهره یا اسپوندیلولیستزی (اسپوندیلولیستزیس) در ستون مهره موجب کمردرد میشود اسپوندیلولیستزی Spondylolysthesis به معنای سر خوردن یک مهره به سمت جلو روی مهره پایینی است. شایعترین محل بروز آن محل اتصال مهره های کمری به خاجی است یعنی معمولاً مهره پنجم کمری روی مهره اول خاجی یا ساکروم به سمت جلو سر میخورد. اگر این سر خوردن و به جلو آمدن مهره شدید باشد کانال نخاعی تنگ شده و به ریشه های عصبی فشار وارد میشود که این خود موجب بروز علائم عصبی در بیمار میگردد. اسپوندیلولیستزی یا سر خوردن مهره از بیماری های مهم استخوان و مفاصل بوده و وظیفه تشخیص و درمان های جراحی و غیر جراحی بیمار مبتلا، به عهده پزشک ارتوپد است. اسپوندیلولیستزی یا سر خوردن مهره چه انواعی دارد اسپوندیلولیستزی دو نوع عمده دارد • سر خوردگی مهره ناشی از پیری Degenerative spondylolysthesis : شروع این بیماری با پیر شدن دیسک بین مهره ای است. با افزایش سن دیسک بین مهره ای محتوای آب خود را از دست داده و چروکیده و کوچک میشود. کاهش ارتفاع دیسک موجب میشود مهره ها به یکدیگر نزدیک تر شوند و این نزدیک شدن مهره ها به هم، فشار بیشتری به مفاصل بین مهره ها وارد میکند. نتیجه آن سائیدگی مفصل بین مهره ای است. بر اثر این سائیدگی، مفصل و لیگامان هایی که مهره را سرجایش نگه میدارند ضعیف میشوند. این ضعف همراه با مشکلاتی که در دیسک ایجاد شده است موجب سر خوردن مهره بالایی روی مهره پایینی میشود. سر خوردن مهره موجب تنگ شدن کانال نخاعی و تنگ شدن محلی است که از آنجا ریشه های عصبی از بین دو مهره خارج میشوند. این عارضه در خانم ها و در سنین بالای 50 سال بیشتر است. • سر خوردگی اسپوندیلولیتیک Spondylolytic spondylolysthesis : قسمتی از مهره به نام قسمت بین مفصلی Pars interarticularis شکسته میشود. این شکستگی معمولاً در زمان نوجوانی ایجاد شده ولی فرد متوجه آن نمیشود. سپس در سنین بالاتر که دیسک بین مهره ای کم کم محتوای آب خود را از دست داده و چروکیده میشود فشار بیشتری به این قسمت وارد شده و موجب میشود کاملاً از هم باز شود. نتیجه آن سر خوردن مهره است. این عارضه بیشتر در مردان میانسال دیده میشود. چون در این نوع سر خوردگی، فقط قسمت تنه مهره به جلو سر میخورد و قسمت های پشتی مهره سر جایشان باقی میمانند محلی که از آنجا ریشه های عصبی از بین دو مهره خارج میشوند تنگ نشده و عصب تحت فشار قرار نمیگیرد. علائم اسپوندیلولیستزی یا سر خوردن مهره در نوع اول که ناشی از پیری است بیمار دچار کمردرد است و علائم ناشی از فشار روی ریشه عصبی مانند درد در باسن و اندام تحتانی، احساس گزگز و بیحسی در اندام تحتانی و ضعف در پاها دارد. در این بیماران خم شدن به جلو و نشستن موجب کاهش علائم عصبی میشود چون فضایی که ریشه عصبی از آن خارج میشود را بازتر کرده و فشار روی عصب کاهش میابد. مهم ترین شکایت بیمار در اسپوندیلولیستزی نوع دوم کمردرد است که گاهی به اندام تحتانی انتشار میابد. فشار بر روی ریشه عصبی در فورامن بدنبال سر خوردن مهره بالایی روی مهره پایینیپزشک متخصص طب فيزيكي وتوانبخشي پس از صحبت با بیمار را جع به مشکلات وی و خصوصیات آنها وی را معاینه میکند. سپس از روش های تصویربرداری مانند رادیوگرافی ساده و سی تی اسکن و ام آر آی برای کمک به تشخیص استفاده میکند. ذکر این نکته مهم است که ممکن است در رادیوگرافی ستون مهره علائم سر خوردن مهره دیده شود ولی بیمار هیچ مشکلی نداشته باشد. این بدان معنی است که بسیاری از موارد سر خوردن مهره به جلو بدون علامت و درد است. این موارد نیازی به درمان ندارند. سر خوردن مهره یا اسپوندیلولیستزیس را گاهی میتوان با استفاده از روش های غیر جراحی درمان کرد و در مواردی ممکن است درمان این بیماری مستلزم استفاده از عمل جراحی باشد. درمان غیر جراحی اسپوندیلولیستزی گرچه این درمان ها سر خوردگی را درست نمیکنند ولی بسیاری از بیماران با این درمان ها احساس راحتی بیشتری کرده و مشکلات آنها از بین میرود. مهمترین آنها عبارتند از استفاده از كرست ها كمربندهاي ميله دار • فیزیوتراپی : شامل انجام نرمش هایی برای افزایش قدرت انعطاف ستون مهره و افزایش قدرت عضلات شکم و عضلات اطراف ستون مهره • داروهای ضد التهابی : مثل بروفن یا سلکسیب با کاهش التهاب در اطراف عصب میتوانند شدت علائم را کاهش دهند. • تزریق کورتیکوستروئید : با تزریق این داروها در اطراف نخاع به توسط پزشک معالج ممکن است التهاب کاهش پیدا کرده و درد و علائم حسی کمتر شوند. درمان جراحی اسپوندیلولیستزی در سر خوردگی ناشی از پیری که به 6-3 ماه درمان های غیر جراحی جواب کافی نمیدهند و در سر خوردگی های اسپوندیلولیتیک که به 12-6 ماه درمان های غیر جراحی جواب نمیدهند و درد و علائم حسی زندگی روزمره بیمار را مختل کرده است از جراحی استفاده میشود. وقتی سر خوردگی یا علائم عصبی در حال پیشرفت است هم معمولاً پزشک ارتوپد تصمیم به جراحی میگیرد. درمان جراحی که برای این بیماران استفاده میشود انجام لامینکتومی Laminectomy است. در این روش قسمتی از استخوان های طبیعی مهره که لامینا نامیده میشود خارج میگردد. این جراحی را دکمپرشن Decompression هم میگویند چون موجب رفع فشار و کمپرشن از روی اعصاب میشود. بعد از دکمپرشن و برداشتن فشار از روی اعصاب، مهره های مجاور به هم جوش داده میشوند. در این روش از پیوند استخوان و از وسایل فلزی مانند پیچ و میله ممکن است استفاده شود تا مهره ها زودتر و بهتر جوش بخورند.

ا

علل درد دنبالچه

علت بسیاری از درد های دنبالچه نامعلوم است. بندرت ممکن است این درد به علت ضربه ( مانند زمین خوردن یا زایمان)، تحرک زیاد دنبالچه بوده و در موارد نادر عفونت، تومور یا شکستگی علت آن باشد. شیوع درد دنبالچه در زنان پنج برابر مردان است که به علت تفاوت شکل استخوان بندی لگن بین زنان و مردان است.



دنبالچه ناپایدار و یا در رفته : این شایع ترین علت درد دنبالچه بوده و نیمی از موارد را تشکیل میدهد. در این بیماران دنبالچه نسبت به استخوان بالای آن یعنی استخوان خاجی یا ساکروم حرکت زیادی دارد و یا گاهی اوقات ممکن است کلا نسبت به استخوان ساکروم تغییر محل داده و جابجا شده باشد. به عبارت دیگر دررفته باشد. گاهی هم این جابجایی و در رفتگی در هر بار نشستن اتفاق میفتد. این وضعیت معمولا به دنبال ضربه به دنبالچه ایجاد میشود مانند زمین خوردن در حین راه رفتن و افتادن بر روی باسن، زمین خوردن در حین پایین آمدن از پله و افتادن روی پله پایینی، زمین خوردن در حین بازی ماندد اسکیت کردن.

جابجایی دنبالچه در تصویر سمت راست دیده میشود

گاهی اوقات جابجا شدن دنبالچه در حین فشار هایی که در حین زایمان به این استخوان وارد میشود ایجاد میگردد. در حین عبور بچه از کانال زایمانی، سر بچه به استخوان دنبالچه فشار وارد میکند که میتواند موجب جابجا شدن آن شود. در تمام موارد گفته شده به علت کشش زیادی که به دیسک بین دنبالچه و استخوان بالایی آن یعنی ساکروم وارد میشود و یا به علت کشش زیادی که به رباط های بین استخوان خاجی و استخوان ساکروم وارد میشود التهاب ایجاد شده و این التهاب موجب درد میشود.

جابجایی دنبالچه در تصویر سمت راست دیده میشود

احتمال شکسته شدن دنبالچه به دنبال ضربه بسیار کم است و تشخیص شکستگی دنبالچه در اغلب موارد غلط است. دنبالچه بطور طبیعی از چند تکه تشکیل شده و ممکن است این چند تکه بودن به اشتباه شکستگی تعبیر شود. در کسانی که با بلند شدن از حالت نشسته دچار در ناگهانی میشوند و یا در کسانی که درد آنها بدنبال زمین خوردن یا زایمان ایجاد شده است احتمال بیشتری دارد که علت درد، جابجایی یا ناپایداری دنبالچه باشد. تشخیص این حالات با مقایسه رادیوگرافی ساده بیمار در حالت ایستاده و نشسته است.

برجستگی استخوانی در زیر دنبالچه : در 15 درصد موارد درد دنبالچه به علت یک برجستگی استخوانی در زیر و پشت مهره های پایینی آن است. این برجستگی استخوانی معمولا از روی پوست لمس میشود. تشخیص آن معمولا با بررسی دنبالچه به توسط ام آر آی داده میشود. گاهی اوقات پوست روی این برجستگی استخوانی کمی فرو رفته است.

برجستگی استخوانی زیر دنبالچه

دنبالچه کج یا دراز : در کسانی که دنبالچه آنها نسبت به استخوان خاجی با زاویه بیشتر به سمت جلو آمده است یا بلندتر از معمول است احتمال درد دنبالچه بیشتر است.


دنبالچه کج به جلو

کیست پیلونیدال : اینها کیست های پوستی هستند که در پوست روی دنبالچه وجود دارند. این کیست ممکن است به توسط یک مجرا به سطح پوست راه داشته باشد و معمولا حاوی مو است. وجود آن منشا مادرزادی دارد و گاهی اوقات ملتهب و عفونی میشود. در صورت عفونت، دردناک شده و بیمار درد را در ناحیه دنبالچه احساس میکند. گاهی اوقات ترشحات چرکی این کیست به پوست راه پیدا میکند. با جراحی و خارج کردن کیست مشکل بیمار حل میشود.

اسپاسم عضلات اطراف دنبالچه

بدنبال بعضی اعمال جراحی در ناحیه لگن

تشخیص علل درد دنبالچه

پزشک ابتدا راجع به درد بیمار و خصوصیات آن با وی صحبت میکند. سابقه ضربه به محل دنبالچه و یا سابقه یک زایمان سخت ممکن است وجود داشته باشد. پزشک محل درد را معاینه میکند و ممکن است برای بررسی بیشتر از رادیوگرافی ساده و یا حتی سی تی اسکن، ام آر آی یا اسکن رادیوایزوتوپ استفاده کند.

درمان درد های ناحیه دنبالچه

درمان این بیماری در اغلب اوقات غیر جراحی است.

• پزشک معالج معمولا برای کاهش درد و التهاب در ناحیه از داروهای ضد التهاب مانند بروفن استفاده میکند.

• به بیمار توصیه میشود از بالشتک های مخصوص نرم یا بادی برای نشستن استفاده کند.

• بیمار باید از نشستن در محل های سرد اجتناب کند. گرم کردن محل درد در بسیاری اوقات شدت درد را کاهش میدهد.

• گاهی اوقات فیزیوتراپی بصورت استفاده از گرمای موضعی و یا اولتراسوند میتواند به بهبودی بیمار کمک کند.
• مانيپولاسيون ودستكاري دنبالچه به همراه تزريق در اكثر موارد موفقيت آميز است.
• تكنيك پروفسور مين جهت دستكاري و جا اندازي دنبالچه را در زير ميبينيد:

• در موارد نادر و وقتی درد بسیار شدید بیمار به درمان های معمول جواب نمیدهد ممکن است نیاز به عمل جراحی و خارج کردن دنبالچه باشد.

استفاده از بالشتک برای کاهش فشار به دنبالچه
جراحی در 90 درصد موارد موفقیت آمیز بوده و موجب از بین رفتن درد میشود. البته عوارض این عمل جراحی زیاد است بطوریکه در 20 درصد موارد احتمال بهبود نیافتن زخم جراحی و احتمال عفونت محل عمل جراحی وجود دارد. علت احتمال عفونت جراحی در این بیماران نزدیک بودن محل عمل به مقعد است و علت احتمال دیر خوب شدن زخم جراحی، فشار بیش از حد به پوست ناحیه بر اثر نشستن است. در درصدی از بیماران هم ممکن است درد بعد از جراحی بهبود نیابد.

اثرات آب درمانی در درمان بیماری‌ها

استفاده از هیدروتراپی در درمان بیماری‌های ریوی، تنگی نفس، تصلب بافت‌ها، امراض نخاعی، کمردرد، دندان درد، میگرن و در آرام بخشی به چشمان خسته مؤثر است.

آب درمانی برای پوست

تأثیرات درمانی آب به واسطه اثری است که روی پوست بدن دارد. در اثر برخورد جریان آب، گیرنده‌های عصبی پوست تحریک می‌شوند. تحریکات ایجاد شده از طریق اعصاب، بر سیستم عصبی مرکزی تأثیر می‌گذارند و تأثیرات سیستم عصبی مرکزی باعث به وجود آمدن اثرات درمانی آب می‌شود.

آب درمانی روی جریان خون، سوخت و ساز بدن، سیستم عصبی، ترکیب خون و میزان ترشح غدد نیز تأثیر می‌گذارد و در نهایت، تجمع این تأثیرات روی روان فرد منعکس می‌شود.

آب درمانی برای کم خوابی

حمام آب داغ یکی از راه‌های درمان افرادی است که خواب سبکی دارند. هر چیزی که باعث شود خون به بخش‌های خارجی و بیرونی مغز بازگردد به درمان بی خوابی کمک می‌کند. افت درجه حرارت بدن می‌تواند کمک کند تا بدن به خواب عمیق‌تری فرو رود.

آب درمانی برای گرفتگی عضلانی

حمام آب داغ در هنگام گرفتگی ماهیچه‌ها مفید است. وقتی شخص به زیر آب فرو می‌رود، احساس بی وزنی می‌کند. آبی که در حال حرکت است، گیرنده‌های حس لامسه روی پوست را تحریک کرده و باعث آزاد شدن ماهیچه‌های منقبض و افزایش جریان خون می‌شود. این مالش آب باعث احساسی همچون ماساژ می‌شود.

آب درمانی برای کمر درد و زانو درد

درمان با حمام داغ اثرات کوتاه و بلند مدتی روی افرادی که از کمردرد رنج می‌برده اند، داشته است. فرد در داخل آب اقدام به ماساژ درمانی، تقویت عضلات و حرکت‌های مفاصل می‌کند.

زمانی که بیمار در داخل آب قرار می‌گیرد، بر اساس قانون ارشمیدس میزان فشاری که بر روی مفاصل وارد می‌شود، کاهش یافته و با حرکاتی که داخل آب انجام می‌دهد، عضلات تقویت می‌شود و این تقویت باعث می‌گردد تا فشار بر روی فضای دیسک و کپسول مفصل کاهش یابد و نهایتاً این کاهش فشار منجر به کاهش شدت بیماری می‌شود.

موارد کاربرد آب درمانی در ورزش

از هیدروتراپی به غیر از رفع خستگی و ایجاد آرامش در ورزشکاران، در موارد دیگری نیز می‌توان استفاده کرد. مهم‌ترین کاربردهای آب درمانی در ورزش شامل موارد زیر است :

* به عنوان قسمتی از درمان فوری آسیب ورزشی که باید از آب سرد با درجه حرارت حدود  8/12 درجه سانتی‌گراد استفاده کرد؛ برای مثال قرار دادن مچ پا یا دست آسیب دیده در ظرف آب سرد، باعث جلوگیری از ایجاد ورم و التهاب در موضع صدمه دیده می‌شود و درد را کاهش می‌دهد.

* در درمان ضایعات ورزشی مزمن، مثل کوفتگی، رگ به رگ شدن و پیچ خوردن مفاصل، التهاب و تورم تاندون یا زردپی می‌توان از آب درمانی استفاده کرد. البته توصیه می‌شود که در ابتدای وجود ضایعه حاد و شدید، از آب گرم نیز استفاده کنید.

* بعد از عمل جراحی در صدمات ورزشی، برای به دست آوردن مجدد حرکت مفاصل می‌توان از آب درمانی استفاده کرد.

* از موارد مهم دیگر، کاربرد آب درمانی در ورزش برای تحرک و انعطاف پذیری در عضلات و مفاصل است. در این حالت نیز عضو مورد نظر را در یک وان یا ظرف مناسب قرار می‌دهیم. در صورت امکان می‌توان از استخر آب گرم استفاده کرد. گرمای آب باعث نرم شدن بافت‌ها و عضلات و مفاصل می‌شود و این امر کیفیت انجام حرکات در عضو صدمه دیده را بهبود می‌بخشد.

* به عنوان قسمتی از برنامه آمادگی ورزشکاران هم می‌توان از آب درمانی استفاده کرد. منظور این است که برای گرم کردن عضلات بدن، افزایش جریان خون در بافت‌ها، بهبود وضع تغذیه سلول‌ها، قبل از شروع تمرینات و حرکات جهت تقویت و آماده کردن بدن، می‌توان از آب درمانی استفاده کرد.

* از جمله موارد دیگری که هیدروتراپی در ورزش کاربرد دارد، تمیز و برطرف کردن مواد خارجی از روی زخم‌ها، خراشیدگی‌ها، تاول‌ها و دیگر صدمات ورزشی است که در پوست بدن به وجود می‌آید.

چگونه آب درمانی باعث رفع خستگی ورزشکاران می‌شود؟

هنگام قرار گرفتن در آب، تغییرات زیر در بافت‌ها و اندام‌های بدن رخ می‌دهد :

1- افزایش درجه حرارت بدن : بر حسب دمای آب، درجه حرارت بدن هم تغییر می‌کند. در اغلب موارد که درجه حرارت آب استخر بین 34 تا 37 درجه سانتی‌گراد است، دمای بافت‌ها و عضلات ورزشکار نیز مقداری افزایش می‌یابد.

2- افزایش سوخت و ساز بافت‌ها : در اثر افزایش حرارت بافت‌های مختلف بدن، میزان سوخت و ساز بدن نیز زیاد می‌شود.

3- اتساع عروق : بالا بودن حرارت آب، منجر به بالا رفتن حرارت بدن و گشاد شدن عروق و مویرگ‌ها می‌شود. اتساع عروق ناشی از افزایش سوخت و ساز سلول‌ها است که نیاز به اکسیژن اضافی و دفع بیشتر مواد حاصل از سوخت و ساز دارند.

4- افزایش جریان خون : افزایش درجه حرارت بدن موجب زیادتر شدن سوخت و ساز سلول‌ها می‌شود که برای جبران کردن این امر، جریان خون بافت‌ها زیاد می‌شود. بنابراین میزان جریان خون نیز متعاقب قرار گرفتن در آب گرم افزایش می‌یابد.

5- افزایش میزان فعالیت قلب : به دنبال اتساع عروق خونی و زیاد شدن میزان جریان خون، میزان خون وارده به قلب نیز زیادتر می‌شود و میزان برون ده قلبی افزایش می‌یابد و فعالیت قلبی بیشتر می‌شود.

هشدارهای آب درمانی

آب درمانی باید زیر نظر متخصص این کار انجام شود. بهتر است در هنگام استفاده از آن به نکاتی چند توجه داشت:

- هنگام وجود اختلال حسی در ورزشکاران، باید درباره درجه حرارت آب دقت زیادی به عمل آورد، زیرا امکان ایجاد آسیب، پس از استفاده از آب گرم در ورزشکارانی که دچار اختلالات حسی هستند، وجود دارد.

- ورزشکارانی که اختلالات گردش خون، عفونت حاد، زخم باز و وسیع، نارسایی قلبی یا نارسایی تنفسی و اختلالات غدد دارند، نباید از هیدروتراپی استفاده کنند. در صورت به کار بردن آن نیز باید دقت بسیار زیادی به عمل آورند.

- ورزشکاران خانم که دوران قاعدگی را می‌گذرانند، نباید از هیدروتراپی استفاده کنند.

- در صورتی که در سیستم تنفسی فرد، گرفتگی عروق خونی وجود دارد، نباید از این روش استفاده کرد.

- این روش درمانی نباید برای کسانی که دچار بیماری های قلبی عروقی، بزرگی غده تیروئید و فشار خون بالا هستند مورد استفاده قرار گیرد.

آرتروز سن و سال نمی‌شناسد. ضمن این که آرتروز (آرتریت) فقط یک نوع ندارد. بعضی انواعش در سالمندان شایع‌تر است (مانند استئوآرتریت) و بعضی در جوانان (مانند آرتریت جوانان).

بعضی انواعش در زنان شایع‌تر است (مانند آرتریت روماتوئید، فیبرومیالژی و لوپوس) و بعضی در مردان (مانند نقرس و اسپوندیلیت آنکیلوزان).

تازه، همان استئوآرتریت که در سنین بالا شایع‌تر است، بیش از نیمی از مبتلایانش زیر 65 سال هستند.

2- پدربزرگ 70 سالگی را هم رد کرده؛ معلوم است که باید آرتروز بگیرد.

از کجا معلوم است؟! 30 درصد از سالمندان بالای 70 سال، هیچ استئوآرتریتی در عکس مفاصلشان دیده نمی‌شود. این را آمار کالج روماتولوژی آمریکا می‌گوید که کم و بیش قابل تعمیم به بقیه جاهای دنیا هم هست. تازه، آن 70 درصدی هم که در عکس مفاصلشان علائم‌ استئوآرتریت دیده می‌شود، فقط 50 ‌درصدشان درد مفاصل دارند.

3- آرتروز با سرما ایجاد می‌شود و درمانش هم گرماست!

اگر این‌طور بود، هیچ‌کس نباید در مناطق گرمسیری آرتروز می‌گرفت؛ در حالی که خیلی‌ها در جاهای گرم زندگی می‌کنند و آرتروز هم می‌گیرند. روماتولوژیست‌ها معقدند که آب و هوا به تنهایی نه آرتریت را ایجاد می‌کند، نه آن را درمان می‌کند.

4- ورزش، آرتروز را بدتر می‌کند؟

برعکس! ورزش، کارایی و تحرک شما را بیشتر می‌کند، وزنتان را تحت کنترل درمی‌آورد‌ و عضلاتتان را تقویت می‌کند تا حمایت عضلانی از مفاصلتان بیشتر شود؛ البته مشروط بر این که منظم و ملایم ورزش کنید. بهترین و کم‌خطرترین ورزش‌ها هم این دو مورد هستند: پیاده‌روی و شنا.

5- برو یک فکر اساسی به حال آرتروزت بکن و یک درمان قطعی برایش پیدا کن!

واقعیت این است که آرتروز را نمی‌شود یک‌بار و برای همیشه درمان کرد. آرتروز درمان قطعی ندارد، ولی می‌توان جلوی پیشرفتش را گرفت و علائمش را بهبود بخشید. هر چه بیشتر آن را بشناسید، بهتر می‌توانید با آن کنار بیایید و راحت‌تر می‌توانید آن را تحت کنترل درآورید.

6- با این غذاهایی که تو می‌خوری، معلوم است که آرتروز می‌گیری!

هیچ تحقیق مستندی وجود ندارد که ارتباط قطعی بین نوع تغذیه و آرتریت را نشان دهد. البته ممکن است شما بگویید: «من به تجربه دریافته‌ام وقتی فلان غذا را می‌خورم، حالم بدتر می‌شود»؛ خب، طبیعتا عقل حکم می‌کند که شما به تجربه‌تان عمل کنید و از آن غذای خاص پرهیز کنید. ولی حرف روماتولوژیست‌ها و متخصصان تغذیه همان است که گفتم.

ناگفته نماند که هر چه رژیم غذایی‌تان سالم‌تر باشد، بهتر می‌توانید با این بیماری و هر بیماری دیگری کنار بیایید. علتش هم روشن است: رژیم غذایی سالم، سیستم ایمنی بدن‌ را تقویت می‌کند و جلوی اضافه‌ وزن را می‌گیرد و این‌طوری جلوی خیلی از بیماری‌ها گرفته می‌شود.

توصیه کلی متخصصان تغذیه به شما این است که از انواع ماهی، سبزی‌ها و میوه‌های تازه مصرف کنید و مخصوصا به گوجه‌فرنگی احترام بگذارید!

7- دیروز که اصلا مشکلی نداشتی؛ پس چرا امروز این‌قدر مفاصلت درد می‌کند؟!

تعجب نکنید! آرتروز، روزهای خوب و بد دارد و شدت و تناوبش همیشه در نوسان است، یعنی ممکن است شما یک روز حالتان خوب باشد و یک روز، بد. این قضیه آن‌قدر طبیعی و تکرار‌شونده است که گاهی اطرافیان بیمار را به شک می‌اندازد که نکند اساسا این بیماری زاییده ذهن طرف باشد!

8- پدربزرگ با این آرتروزی که دارد، چه کاری از دستش برمی‌آید؟

خیلی کارها! اگرچه آرتروز محدودیت‌هایی را به بیمار تحمیل می‌کند، ولی جلوی تمام توانایی‌های بدنی‌اش را نمی‌گیرد. حد معینی از کمک، البته مورد نیاز است؛ ولی فراموش نکنیم که بهترین کار این است که به بیمار اجازه دهیم از حداکثر توانایی‌اش استفاده کند تا جلوی احساس ناتوانی‌اش گرفته شود.

9- آرتروز درمان قطعی ندارد؛ پس باید با آن سوخت و ساخت!

اگرچه آرتروز درمان قطعی ندارد، ولی با پیشرفت‌هایی که در تشخیص و درمان این بیماری اتفاق افتاده، خیلی کارها می‌شود برای جلوگیری از پیشرفت آن انجام داد.

ورزش، کنترل وزن، درمان‌های طبی و حتی جراحی می‌تواند به بهبود علائم این بیماری واقعا کمک کند.

گرفتگی عضله از زمانی آغاز می‌شود که بدن شما برای مدتی طولانی در وضعیتی نامناسب قرار بگیرد، یا فعالیت‌های شدیدی را انجام بدهید بدون این که بدن‌تان آمادگی لازم را داشته باشد. به این ترتیب یکی از عضلات شما در نقاطی مثل گردن یا کمر دچار دردی شدید می‌شود که اصطلاحا می‌گویند گرفته است و این درد‌ آن قدر زیاد است که امکان تحرک را تا مدتی از شما می‌گیرد.

لذا استفاده بیش از حد از عضلات، فشار عضلانی یا قرارگیری بدن در وضعیتی خاص برای مدت زمان طولانی هر کدام می‌توانند سبب گرفتگی عضلات شوند.

کم آبی بدن نیز می تواند باعث گرفتگی عضلات شود. به همین دلیل ورزشکارانی که پس از ورزش و به خصوص در آب و هوای گرم خسته شده و دچار کم‌آبی بدن می‌شوند، معمولا چنین شرایطی را تجربه می کنند.

یکی دیگر از انواع شایع گرفتگی عضلات ، در طول شب رخ می دهد و بیشتر عضلات ساق پا و انگشتان را درگیر می‌کند.

البته در بیشتر شرایط علت اصلی گرفتگی عضله مشخص نیست. گرفتگی عضلات اغلب مشکل خاصی نداشته و خطری ایجاد نمی‌کند، اما در برخی موارد بیماری‌ها و شرایط خاصی می‌توانند سبب ایجاد این حالت باشند. گرفتگی عضلانی گاهی به علت اختلالات الکترولیت، میوپاتی ، نوروپاتی، بیماری‌های غده تیروئید، کلیه، اعصاب، اختلالات هورمونی، دیابت و کم‌خونی می‌تواند باشد.

همچنین در زنان باردار به خصوص در مراحل آخر بارداری، به علت اختلال یونی و کمبود کلسیم ممکن است در ران و ساق پا گرفتگی عضلات ایجاد شود.

به طور کلی، گرفتگی عضله از دیدگاه علمی وقتی رخ ‌می‌دهد که عضله‌ای دچار انقباض می‌شود، اما به شکل اولیه‌اش بر نمی‌گردد. این که چرا چنین اتفاقی می‌افتد به‌دلایلی مربوط است که در انقباض و انبساط عضلات بدن ما نقش دارند که از آن جمله می‌توان به مواد غذایی مختلف در خون اشاره کرد. رژیم غذایی هنگامی در گرفتگی عضلات نقش دارد که در آن مایعات و کلسیم کم مصرف می‌شود.

چه طور آرام بگیریم؟

حتی اگر مردم دلیل گرفتگی عضلات را بدانند و به آنها اطمینان دهید که پس از مدتی کوتاه بهبود پیدا می‌کنید، اما درد ناشی از گرفتگی عضلات آنقدر شدید است که کلافه‌شان می‌کند و پی راه چاره برای رفعش می‌گردند.

چنانچه شما هم با چنین مشکلی رو به رو هستید، با انجام اقدامات زیر می‌توانید آن را بهبود بخشیده و شرایط بهتری ایجاد کنید:

- بهترین راه درمان این عارضه،کشش آرام و ممتد عضله است، به طوری که اگر عضلات پشت ساق پای شما گرفته است، بنشینید، پاها را دراز کنید و انگشتان پا را به سمت بالا بکشید.

- عضله آسیب‌دیده را به آرامی بمالید. بنابراین ماساژ مناسب و آهسته می‌تواند به شما کمک کند.

- از گرما یا سرما استفاده کنید، به عنوان مثال گذاشتن حوله‌ای گرم یا یک حمام آب گرم یا گذاشتن بسته‌ای یخ روی عضله می‌تواند به آرام شدن آن کمک کند.

چه کنیم تا عضله مان نگیرد؟

* دقت کنید تا بدن تان با کم‌آبی روبه‌رو نشود. به همین دلیل هر روز به مقدار کافی آب بنوشید، به خصوص زمان‌هایی که مشغول فعالیت بدنی شدید هستید یا در هوای گرم قرار دارید و زیاد عرق می کنید، این کار را در فواصل منظم تکرار کنید تا مشکلی ایجاد نشود.

* حتما به خاطر داشته باشید که قبل و بعد از هر ورزشی، عضله خود را به ‌آرامی کشش دهید.

* اگر شما هنگام خواب دچار این وضعیت می‌شوید، قبل از رفتن به رختخواب این کشش‌های بدنی را انجام دهید. ورزش سبک قبل از خواب می‌تواند در پیشگیری از این وضعیت مفید باشد.

اگر‌های پرخطر؟

گرفتگی عضلات معمولا چندان خطرناک نیست، اما در این زمینه هم اگرهایی در مراجع پزشکی وجود دارد، مثلا اگر شما به‌ کرات دچار این مشکل می‌شوید، اگر حس می کنید ماهیچه‌های بازوها یا پاهایتان از قدرت سابق برخوردار نیستند و نمی‌توانید فعالیت‌های پیشین را به راحتی انجام بدهید، اگر اندام‌هایتان بی‌حس می‌شوند، اگر درد گرفتگی عضلات شدتی غیر طبیعی پیدا می کند به طوری که از شدت آن بی‌خواب می شوید، اگر تب کرده‌اید و وزن‌تان بی‌هیچ دلیل مشخصی در حال پایین آمدن است، در این صورت ممکن است گرفتگی عضله یک واکنش غیر عادی ماهیچه‌ای باشد. لذا باید به سرعت به پزشک مراجعه کنید.